Yerini hiçbir şeyin dolduramayacağı eksikliklerim var. Bu eksiklerimi topladığımda çıkan sayıyı kılcal damarlarından ikiye bölüyorum; ne öldürecek kadar kanasın, ne de kendini unutturacak kadar sakinleşsin diye. Bu damarları bana üç beş gömlek büyük gelen züpelere bırakacak olsam; atardamarından kesecekler, geriye ne ben kalacağım ne de beni oluşturan toplamlarım. Halbuki toplama çıkarma ve bölmeden ziyade, bazen çarpmak en iyisi. Elinin tersiyle, camdan bir duvara vurur gibi.. Bu sefer dağılan parçaları da toplardamarlar. Heheh. Damarlar toplar..

Kafam güzel gibi.. Hasretten sarhoşum. Kendimi ikiye böleyim, sonra duvara çarpayım. Sonra yeniden toplayayım ve eksileyim. Evren muhteşem bir matematikten oluşuyor gerçekten de. Sistem kusursuz. İki tane hasretimi diğer iki hasretimle topladığımda, dört hasret elde etmiyorum. Tek bir "aile" elde ediyorum. Bir tane ve çok güzel. Çarpanlarıma ayrıldım deyip ortamlarda komplike ve derin imajlar çizebilirim. Halbuki ayrıldığım için çarpıldım. Özlediğim için bölündüm. Her şeyim bu kadar basit. Yine de çözemiyorum, ulvi nihayete erdiremiyorum bu işlemi. İşte o zamanlarda yuva şarkımı açıyorum. Ağlayabilirsem ne mutlu, ağlayamazsam canım sağ olsun.