Yerini hiçbir şeyin dolduramayacağı eksikliklerim var. Bu eksiklerimi topladığımda çıkan sayıyı kılcal damarlarından ikiye bölüyorum; ne öldürecek kadar kanasın, ne de kendini unutturacak kadar sakinleşsin diye. Bu damarları bana üç beş gömlek büyük gelen züpelere bırakacak olsam; atardamarından kesecekler, geriye ne ben kalacağım ne de beni oluşturan toplamlarım. Halbuki toplama çıkarma ve bölmeden ziyade, bazen çarpmak en iyisi. Elinin tersiyle, camdan bir duvara vurur gibi.. Bu sefer dağılan parçaları da toplardamarlar. Heheh. Damarlar toplar..

Kafam güzel gibi.. Hasretten sarhoşum. Kendimi ikiye böleyim, sonra duvara çarpayım. Sonra yeniden toplayayım ve eksileyim. Evren muhteşem bir matematikten oluşuyor gerçekten de. Sistem kusursuz. İki tane hasretimi diğer iki hasretimle topladığımda, dört hasret elde etmiyorum. Tek bir "aile" elde ediyorum. Bir tane ve çok güzel. Çarpanlarıma ayrıldım deyip ortamlarda komplike ve derin imajlar çizebilirim. Halbuki ayrıldığım için çarpıldım. Özlediğim için bölündüm. Her şeyim bu kadar basit. Yine de çözemiyorum, ulvi nihayete erdiremiyorum bu işlemi. İşte o zamanlarda yuva şarkımı açıyorum. Ağlayabilirsem ne mutlu, ağlayamazsam canım sağ olsun.

These empty days are filling me with pain
After I left it seems my life is only rain
My heart is longing to the better times
When everything was still so fine

I wonder why it happens so fast
You give your heart away knowing it might not last
I'm still here waiting for the rain to fall
And to see you once again

4000 Rainy Nights
4000 Nights I'd be with you
4000 Rainy Nights with you

I keep your memory in my heart
You give me hope when everything is so dark
That thing nobody can take away
Forever in me..

karanlikta uzun sure kaldiginda, etrafi gittikçe daha net görürsün ya..

i$te ben; gittikçe kararan, karardikça netle$en bir dünyanin tam ortasinda, ayakta durmaya çali$iyorum.

sustugumda, aslinda ne çok $ey anlatmak istedigimi bil
konu$tugumda, aslinda ne çok dinlenmek ve durmak istedigimi..
güldügümde 'i$ik'
agladigimda 'gerçek' oldugumu..
sana dokundugumda, kutsalla$tigini bil
sana dokundugumda 'bir' oldugumuzu..

shiva; parlak i$igini yakmi$ beni beklemekte..
uzunlarimi yakmi$ ilerlemekteyim ben de..
peygambersi sezgi gücümle, karanlik yollardan o parlak i$iga yol aldigimi ve her ne kadar uzunlarimi yakmi$ olsam da; onu son ana kadar göremeyecegimi biliyorum..
Her zaman yaptigim gibi, elimdeki kitabin herhangi bir sayfasini actim ve yazan yalnizca sunlardi;
''irmak kiyisinda ak$am.suda bir sandal.bulutlarin arasinda batan güne$.'' (mavi oktav defterleri)
Kafami kari$tiran rüyalarim var benim.Bugünlerde shiva'yi ba$ucumda hissetmeme ragmen fazlaca güldügümü farkettim.Bebekler gibi gülüyorum, ama asla melekler gibi degil.
Bir bebek bile öleceginin farkindadir belki, ama bir melek degil..

[ben paranoyak degilim, aptal hic degil!]